........

elimden tut yoksa düşeceğim
yoksa bir bir yıldızlar düşecek
eğer şairsem beni tanırsan
yağmurdan korktuğumu bilirsen
gözlerim aklına gelirse
elimden tut yoksa düşeceğim
yağmur beni  götürecek yoksa beni


geceleri bir çarpıntı duyarsan
telâş telâş yağmurdan kaçıyorum
sarayburnu'ndan geçiyorum
akşamsa  eylül'se ıslanmışsam
beni görsen belki anlayamazsın
içlenir gizli gizli ağlarsın
eğer ben yalnızsam yanılmışsam
elimden tut yoksa düşeceğim
yağmur beni götürecek yoksa beni

o beni sahilden, kendimi gömdüğüm, sertleşmiş ıslak kumdan aldı, elledi.

ben, bana düşen acıyı da neşeyi de yaşamıştım, diye düşündüydüm.

içimdeki zayıf hayvan çok olmuştu öleli.

o beni sahilden...

yani yoktu sedefimden başka şeyim.

derin denizlerle, soğuk denizlerle

tuzla, dalgayla boğuştuydum ben, ve hayvanım çıkmıştı benden.

kendi içine kıvrılmış, rüyasını unutmuş

soğuk taş değil miydim artık ben?

o bana bir rüya verdi, inanamadım.

(bademin neşesi, dedi, al bak, dedi, kısacık, dedi.)

o benim sedefime elledi.

seni şimdi bir yabancı gibi karşıma alıp

sanki senden bahsetmiyormuşum gibi yapıp

sanki benden bahsetmiyormuşum gibi

hatta bir aşktan bahsetmiyormuşum gibi

fırtınayı ve huzuru anlatacağım sana

yılları ve yolları, limanları ve fırtınayı

ve aşkın belki hiç adı geçmeyen kuzeyini

aşkın bu kuzeyden nasıl düşürüldüğünü,

artık sonsuza dek yitirdiğimizi

büyünün bitişini,

hiç gerekmeyen yıllarda huzur,

çok gereken yıllarda da fırtına

nasıl yaşanır onu anlatacağım.

seni bir yabancı gibi karşıma alıp

bunun dayanıklı bir şey olmadığını

sürekli kılınmadığını, çünkü aşkın

yapılan bir şey olmadığını,

başlangıçta bir melek konduğunu

sonunda bir kelebek öldüğünü,

yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın

bir korkular ve alışkanlıklar bütünü

olduğunu,

bütün bunları sana

nasıl anlatacağım?

Onu, sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.

Titreme daha fazla kalbim.

Bağışla kendini artık, onu da..

Bırak gitsin..

Bırak gitsin..

O senin ezel gününden kaderin,

Sen onu nasılsa bin kere daha seveceksin..

bir çiçek açtığında

bir eski avluda

diyor ki;

çalıda sarı bir çiğdemim ben

ve senin çok eski cümlen.

sen otursan, gitmemiş ki! olsan

ben sana bir eski endülüs avlusu

istersen serin bir portofino getirsem

ya da yedigöllerin yedisini birden.

bir çiçek açtığında

bir eski avluda

diyor ki;

her şey çok eksik ve neredeyse yok gibiyken

buldum buluşturdum kendime geldim

tek eksik sensin! incecik, çilli bir dille

sen de gelsen.

ben sana kırmızı kiremitli bir çatı

begonviller ve bir mavi kapı

ve illa amansız bir avlu getirsem.

dünya soğur, akşam serinlerken,

benim sensiz sevinecek bir şeyim yok.

kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim,

ve işte en geniş cümlem:

içimi açtım sana.

içini açmak için.

Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında 

O evde bir de kedi vardı. 

Geceler indiğinde kendi havasında 

Mum yanar, kedi de oynardı. 

Mumun yandığı gecelerden birinde 

Kedi oyunlarına daldı. 

Oyun arayan gözlerinde 

Mumun alevi yandı, 

Baktı, 

Mumun titrek alevinde 

Oyuna çağıran bir hava vardı. 

Oyunlarını büyüten kedi büyüdü 

Kendi türünde çocukcasına, 

Döndü dolaştı, yavaş yavaş yürüdü 

Geldi mumun yanına, oyuncakcasına. 

Bir baktı, bir daha, bir daha baktı 

Mumun alevinin dalgalanmasına 

Uzandı bir el attı. 

Bıyıklarını yaktırmadan anlamayacaktı.. 

İlk kez gördüğü mumun yakmasına 

İnanmayacaktı. 

Kedi, oyunlarında büyüyordu, 

Mum, üşüyordu yanmalarında. 

Zaman ikili yürüyordu 

Aralarında. 

Bir ayrışım görünüyordu 

Birinin yanmalarında 

Öbürünün oynamalarında. 

Kedi oyunlarında büyüyordu, 

Yitirerek gitgide oyunlarını. 

Mum küçülüyordu yanmalarında, 

Yitirerek gitgide yakmalarını. 

Oynarken büyüyen kedi yanacak, 

Aydınlatırken küçülen mum yakacaktı. 

Küçülen yaka-yaka aydınlatacak, 

Büyüyen yana yana anlayacaktı. 

Bir mum yanmasından 

Ve bir kedi oyunundan 

Kaldı sonunda 

Bir gecenin tam ortasında 

Bir evin bir odasında 

Göz-göze susan 

İki insan. 

Mum yandı bitti, 

Kedi büyüdü gitti. 

Oyunlar karıştı gecelerde 

Suskun uykusuzluklara. 

O iki insandan, sonunda 

Birinin anılarında kedi, 

Birinin dalmalarında mum 

Kaldı gitti. 

Nerede bir mum yansa şimdi, 

Nerede oynasa bir kedi, 

Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri.. 

Bugün dün gibi oluyor, 

Dün bugün gibi. 

Mum ellerimi tırmalıyor, 

Belleğimi yakıyor kedinin elleri.

her gün bir kez bu kitabın başına geçtim. her gün bir kez
dışarı çıktım kırık bir bulutla yürüdüm, her gün bir insana
bakıp, yüzümü yere eğdim. her gün bir gazeteye boş gözlerle
baktım. her gün birileri konuştu, onları dinliyor gibi yaptım. her
gün bir kez "neredeyim" diye sordum kendime. her gün bir kuzey
kışı indi içime. her gün karşımda duran fotoğraflarına
baktım. bir kez öfkelendim her gün bir kez sordum kendime neden bu
kadar bağlandın. her gün adalet ve zalimlik üzerine düşündüm.
belki de her şey. her gün bir barbar, bir medeni ile gezdim
sokaklarda. minareleri her gün sabaha ezan sesleriyle ben açtım. her
gün bir perdeyi aralamaya çalıştım. her gün hiçbir şeyi
anlamadığımı düşündüm, her gün her şeyi anladığımı
düşündüm. güvercinleri yolculadım. her gün, günlere
dayanamadığımı düşündüm. kitapları alt alta dergileri
kıvırarak yan yana dizdim. ne idüğü belirsiz yerler benimle
yürüdü. gördüğüm her "cümle" bana bir bıçak gibi battı,
anlamadım. her gün bir taş parçası söktüm içimden. her gün
uyku beni koynuna alsın diye yalvardım. her gün, gün bitiyor gece
bitmiyor dedim. her gün işlerin beni avutmadığını gördüm.
ayrılık günlerini sonradan niçin sisli bir perde gibi hatırlarız
diye sordum. öfkeni unutma dedim kendime her gün, unutursan
düşersin dedim. her gün en az bir saati ayakta durmaya, dimdik
durmaya ayırdım. her gün ömür sözcüğünü bir kez kalbimden
geçirdim. her gün ömür sözcüğü kömür gibi tınladı içimde.
her gün sana içimden bir kez "sevgilim" diye seslendim. her gün sana
bir kez "zalim" diye seslendim. her gün, yan yana oturup birbirine
rikkatle bakan iki yaşlı kadını düşündüm. her gün o
kadınların bu fotoğrafı yırtıldı dedim. her gün "âh" ettim bir
kere, bir kere o âh'ı geri aldım. her gün "yol arkadaşım" dedim,
kahırla kapladım sözlerimi. her gün acını tattım. her gün
unutmak için değil, unutmamak için ağu kattım kalbime. her gün
insan olmak ne çok kusur içeriyor diye düşündüm. her gün bir
kilidi açmaya çalıştım. başka bir şey vardı, başka bir şey;
ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim. çile
nedir, günah ne? bana ne bunlardan. dünyanın merkezi sendin her gün
ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara..

Göğe bakma ! Durağı kaldırmışlar oradan ..

Kuş uçar mı , kervan geçer mi burdan..

Bilirim, üşürsün, narindir tenin..

Kapattığım kaç pencere açıldı kim bilir..
Kapattığımı sandığım..

sözlerini tutuyorum aklımda. 

sonra sana söyletiyor, dinliyorum. 

bakışların da aklımda. 

gözlerini açıyorum, 

öyle aydınlık öyle ışık.

gülüşün aklımda sonra. 

tebessüm ettiriyorum yine 

gülümsüyorum ben de. 

bazen ay konduruyorum tenine 

bazen güneşi kıskandırıyorum.

içimde, yaşattığım kadar yaşatıyor,

sevebildiğim kadar çok seviyorum.

bazen umutla dolduruyorum

bazen kaygıyla yelkenlerimi

vardığım yerde hep sen

geride bıraktığım da sen

Bilerek mi yanına almadın giderken 
Başının yastıkta bıraktığı çukuru 
Güveniyordum oysa ben sevgimize 
Vapur iskelesi ya da tren istasyonundaki saatin doğruluğu kadar 
Beni senin gibi bir de annem terketmişti 
Ki göbeğimde durur onun yokluğundan bana kalan çukur...