Sessizce haykıracaktım sana tabi, 

Sessizce ve kimsesizce..

Senin olmadığın yerde,

Ne olduğumu bilircesine..

Öylede yapıyorum şimdilerde,

Sessiz sessiz seviyorum seni, can içinde, candan içe..

Çocuk ruhuma öğretemediğin derinlik var ya hani, 

Şimdilerde,

Vurgun yiyorum her gece, ölürcesine..

Ve biliyorum ki ; 

Sen, bin kere daha seveceksin,

Ben, seni bin kere daha..

Eskisi kadar özlemiyorum seni,

Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlar da..

Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor..

Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.

......Biraz yorgunum..

Biraz kırgın..

Biraz da kirletti sensizlik beni !

Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama

"İyiyimler" yamaladım dilime.

Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,

Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni..

Gel diye beklemiyorum artık,

Hatta istemiyorum gelmeni..

Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.

Arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum

Benim derdim yeter bana banane !!

Alıştım mı yokluğuna ?

Vaz mı geçiyorum, varlığından ?

Tedirginim aslında,

Ya başkasını seversem ?

İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem ..

Ben, birlikte kıyıya sürüklediğimiz kayıktan

saflığımı ve sabrımı aldım tek

kalanları kumsala göm sen de

yaz boyunca

nasılsa her keder eksilir

kendini doldurarak

sardunyalarla konuşarak çoğalttım

aramızdaki ayrılığı

sayarak çoğalttığım günleri tamamladım

kirpiklerimin arasına çektiğim tülde

yağmur durdu ve şimdi kış bitiyor

oysa kimse yokmuş dışarda

içim dışıma vuruyor

sardunyalara su vermekle unutamadığımız

şeymiş aşk:

alnından bir günaydın gibi düşürdüğüm sabah,

sağ yanımda unuttuğun keder.

Ben sana hep üşüyordum,

Çünkü kıştım..

Nakıştım, bakıştım..

İnkar etmiyorum da bunu..

Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım..

Ve lütfen inkar etme;

Sana en çok ben yakıştım..